In de diverse naties van inheemse Noord-Amerika is dans geen "optreden" in de Westerse zin – het is ingelijfd gebed, geschiedhouding en gemeenschappelijke cohesie. Deelname is spirituele praktijk, niet toerschouw.
Op grote intertribale bijeenkomsten was de dansarena vaak de enige gesanctioneerde ruimte voor mannen en vrouwen om te interacteren. Dansen faciliterden vrijering, versterkten verwantschapsbanden en bevestigten collectieve identiteit.
Powwows, medicijnloge ceremonieën, peyote bijeenkomsten, de Zondans, de Groene Maïs/Busk ceremonie (dankzegging met continue muziek) – in deze contexten zijn dans en gezang gebed. Ze verbinden de gemeenschap met de Schepper, de voorouders en de natuurlijke wereld.
Pre-jacht en pre-oorlog voorbereidingsdanses. Oorlogshoofden toonden vechtsposes via dans om krijgers te inspireren. Dansen riepen succes op bij jacht, genezing of landbouw. De beweging is de smeekbede.
Over alle doeleinden heen "voert" de danser niet uit voor een publiek; ze deelnemen in een wederkerige relatie met het onzichtbare. Het lichaam wordt een geleider voor collectieve herinnering en spirituele kracht.