Singkil is de handtekening volksdans van Lanao del Sur, een provincie in de Filipijnen' Mindanao-regio. Afkomstig van het Maranao-volk, vertelt deze majestueuze dans het epische verhaal van Prinses Gandingan, die met gratie een bos van vallende bomen (voorgesteld door klapperende bamboepalen) navigeert tijdens een aardbeving veroorzaakt door bosgeesten.
Een solistische vrouwelijke danseres—de "prinses"—beweegt met buitengewone houding en precisie op en tussen ritmisch geslagen bamboepalen. Ze manipuleert apir (sierlijke waaiertjes) of sjaals, voert ingewikkelde arm patronen, koprollen, en delicaat voetwerk uit dat de klappende palen nooit raakt. De dans vereist uitzonderlijke timing, balans, en ruimtelijk bewustzijn.
Live kulintang ensemble (gongs, drums) levert de dryvende, cyclische ritme. De muziek's tempo-wisselingen leiden de danseres' overgangen van serene glijden tot snelle, ingewikkelde patronen.
Singkil is meer dan entertainment; het is een levend verhael van Maranao-identiteit, koninklijke erfgoed, en spirituele veerkracht. Traditioneel uitgevoerd bij bruiloften, festivals, en voor bezoekende dignitarissen, toont het de gratie en kracht geïdealiseerd in Maranao-vrouwelijkheid. Vandaag is het een gevierde culturele schat van de Filipijnen, gepresenteerd in nationale dansgezellen en internationale festivals.