Een Reis Door De Jazzgeschiedenis: Belangrijke Stromingen En Era's
Jazzevolutie wordt vaak gecategoriseerd in grote stromingen, elk weerspiegeld verschuivende culturele en artistieke landschappen.
Vroeg Jazz (1900s–1920s)
- Ragtime – Gesyncopeerde piano stijlen gepioneerd door Scott Joplin.
- New Orleans / Dixieland – Collectieve improvisatie en brassband energie.
- Vroeg Jazz Bands – Overgang naar grotere ensembles.
Swing Era (1930s–1940s)
- Big bands, gearrangeerde partituuren, dansvloer energie, en ster solisten als Duke Ellington, Count Basie, en Benny Goodman.
Bebop (1940s)
- Snelle tempo's, complexe harmonieën, en virtuoze improvisatie van Charlie Parker, Dizzy Gillespie, en Thelonious Monk.
Cool Jazz / West Coast Jazz (Late 1940s–1950s)
- Zachtere tonen, lichtere texturen, en gearrangeerde composities door Miles Davis, Gerry Mulligan, en Dave Brubeck.
Hard Bop (1950s)
- Bebop geïnfuseerd met blues, gospel, en R&B, geleid door Art Blakey, Horace Silver, en Lee Morgan.
Modaal Jazz (Late 1950s–1960s)
- Improvisatie over modi in plaats van akkoordveranderingen, getypeerd door Miles Davis's Kind of Blue en John Coltrane.
Vrije Jazz / Avant-Garde (Late 1950s–1960s)
- Vaste harmonie en vorm opgeven voor collectieve improvisatie, met Ornette Coleman, Cecil Taylor, en laat-Coltrane.
Latijns Jazz (1940s–heden)
- Fusie van jazzharmonie en improvisatie met Afro-Cubaanse en Brasiliaanse ritmes, van Machito en Tito Puente tot Antonio Carlos Jobim.
Jazz Fusion / Jazz-Rock (Late 1960s–1970s)
- Elektrische instrumenten, rockritmes, en funk grooves van Miles Davis, Weather Report, Mahavishnu Orchestra, en Return to Forever.
Contemporaine / Moderne Jazz (1980s–heden)
- Eclectisch, genre-verwijzend, wereldwijde invloeden, en technologie-integratie – neo-bop, M-Base, Noorse jazz, hip-hop fusie.
Deze categorieën overlappen en evolueren; veel artiesten spannen meerdere stijlen door hun carrière heen.