Toen de Belgische instrumentenmaker Adolphe Sax de saxofoon in 1846 patentteerde, was het allererste model dat hij produceerde niet de alt of tenor die we vandaag kennen – het was de C-melodie saxofoon. Alleen tot 1848 geproduceerd, was dit pionerende instrument ontworpen als een niet-transponërende saxofoon in C, wat betekende dat het piano- of vioolnoten direct kon lezen zonder transpositie.
Sax had een familie instrumenten in gedachten die de kloof tussen houtblazers en koper zou overbruggen, en de C-melodie saxofoon was zijn logische startpunt: een saxofoon die dezelfde taal sprak als de kerninstrumenten van het orkest. Hoewel het vroeg uit de productie verdween, beleefde de C-melodie saxofoon een korte herleving in de jaren 1910-1920 als "salon-saxofoon" voor huismuziek.
Vandaag zijn originele C-melodie saxofoons zeldzame verzamelobjecten, maar ze vertegenwoordigen het fundamentele concept achter een van 's werelds meest expressieve en veelzijdige instrumentenfamilies. Elke alt, tenor en bas saxofoon die vandaag bespeeld wordt, traceren hun linie terug naar dit eerste, vooruitstrevende ontwerp.