Selya is een fictieve creatie in Francisco Balagtas' 1838 Tagalog-epos Florante at Laura – geen echte historische figuur genaamd Maria Asuncion Rivera, zoals soms verkeerd toegeschreven. In het gedicht is Selya een deugdzame vrouw die Aladin, een Perzische prins, liefheeft, en haar storyline kruist met het hoofdnarratief van Florante en Laura's beproevingen in het fictieve koninkrijk Albanië.
Haar naam lekt waarschijnlijk af van Spaans selva ("bos" of "jungle"), oproepend het gedicht's exotische Albanese setting en de wilde, ongetemde aard van het landschap waar veel van het drama zich afspeelt. Deze etymologische wortel stemt overeen met Balagtas' praktijk om personages namen te geven die hun narratieve functie of symbolische resonantie weerspiegelen.
Terwijl Balagtas uit persoonlijke ervaring putte voor sommige elementen – Florante's gevangenschap en ballingschap echoen de dichter's eigen – is er geen wetenschappelijk bewijs dat Selya overeenkomt met een specifieke historische persoon. Ze dient de allegorische structuur: een zuivere liefde (Selya/Aladin) in contrast met de verraad en corruptie omringend Florante en Laura. Het epos gebruikt dergelijke parallelle relaties om rechtvaardigheid, getrouwheid, en de gevolgen van morele compromissen te verkennen.
Selya blijft wat ze geschreven werd te zijn: een literair apparaat in een meesterwerk van Filipijnse literatuur, geen vrouw die leefde en ademde.