Samba, Brazilië's iconische muzikale hartklop, werd in de late 19e eeuw geboren binnen de Afro-Braziliaanse gemeenschappen van Bahia—nakomelingen van West-Afrikanen die gedwongen naar de kolonie werden gebracht. De ritmische fundering ontspruit aan Bantu-tradities die over de Atlantische Oceaan werden gedragen, waar trommelpatronen, call-and-response vocals en gemeenschappelijke dans de culturele DNA vormden van een nieuwe kunstvorm.
Terwijl samba migreerde naar Rio de Janeiro in de early 20e eeuw, absorbeerde en transformeerde het. De batuque en lundu—vroegere Afro-Braziliaanse dans-muziekgenres—bijdrogen gesyncopeerde grooves en sensuele beweging. Tegelijkertijd laagden Europese harmonische structuren, instrumentatie (de gitaar, cavaquinho, later de pandeiro) en melodische conventies zich over de Afrikaanse ritmische kern.
Deze synthese—Afrikaanse puls ontmoet Europese harmonie, ritueel ontmoet recreatie—gaf aanleiding tot een muziek die zowel de smart van ontwrichting als de vreugde van weerstand kon uitdrukken. Van de roda de samba (informele cirkelbijeenkomsten) tot de grote parades van Carnaval, werd samba niet alleen een genre maar een houder van Zwarte Braziliaanse identiteit, zich voortdurend heruitvindend terwijl het zijn Bahiaanse oorsprong eerde.