In Edgar Allan Poes "The Cask of Amontillado" is de smeekbede om genade—en die valt op bewust doofe oren.
Montresor heeft Fortunato diep in de katakomben gelokt onder voorwendsel van een zeldzame Amontillado te proeven. Hij ketent Fortunato aan een muur en begint hem in te muuren.
Als de laatste stenen worden gelegd, realiseert Fortunato de gruwel. Hij schreeuwt, dan schakelt hij naar een wanhoopse, rationele oproep: "Voor de liefde van God, Montresor!" — een smeekbede om genade, menselijkheid, voor de band die ze ooit deelden.
Montresor pauzeert, geniet het moment, en antwoordt: "Ja, voor de liefde van God!" — en voltooit de muur. Hij voelt geen berouw, gelovend zijn wraak gerechtvaardigd door een ongespecifieerde "duizend beledigingen" en een laatste "belediging."
De smeekbede is het morele fulcrum van het verhaal. Fortunatos menselijkheid (smeeken) contrasteert met Montresors berekende onmenselijkheid (inmuuren). De ongehoorde smeekbede cement Montresor als schurk van koude, totale wraak—geen passie, maar principe.