Clara Schumann (geb. Josephine Wieck; 13 september 1819 – 20 mei 1896) was een Duitse pianist, componiste, en pedagoge – een van de meest gedistingeerde muzikanten van de 19e eeuw.
Geboren in Leipzig als dochter van Friedrich Wieck (bekende pianoleraar/uitgever) en Mariane Tromlitz (sopraan). Ze begon op vijfjarige leeftijd met piano onder haar vaders rigoureuze, methodische begeleiding.
Publieke debuut op negenjarige leeftijd; Europese tours als kinderprodigy. Op elfjarige leeftijd speelde ze voor Franz Schubert, die haar talent loofde. Ze werd bekend om intellectuele diepgang, toonschoonheid, en getrouwheid aan de partitur – ze revolutieerde pianorecitalprogrammering.
Getrouwd met componist Robert Schumann in 1840, ondanks de felste tegenwerking van haar vader. Hun partnerschap was diep collaboratief: ze creëerde veel van zijn werken in première, beheerde zijn carrière, en na zijn overlijden in 1856, pleitte ze voor zijn nalatenschap door edities en uitvoeringen.
Benoemd tot hoogleraar aan het Hoch Conservatorium (Frankfurt) en later Leipzig Conservatorium. Voortgezet concertgeven door Europa en VS in haar 70s, gerucht om haar interpretaties van Beethoven, Brahms, Chopin, en Robert's muziek.
Componeerde 40+ werken: solopiano (Romances, Scherzo's), kamer (Pianotrio Op. 17), en lieder. Haar muziek mengt romantische lyrisme met structurele rigueur. Een pionier voor vrouwen in muziek, onthuld voor artistieke excellentie, veerkracht, en blijvende invloed op pianisme en pedagogiek.