In Plato's dialogen Timaeus en Critias gaat het eiland Atlantis ten onder door catastrofale aardbevingen en vloeden, zinkend onder de golven "in een enkele dag en nacht van ongeluk".
Het verhaal wordt verteld door Critias, die claimt dat het oorspronkelijk uit Egyptische priesters via Solon kwam. Volgens het verslag was Atlantis een machtig zeerijk dat Athene aanviel maar verslagen werd; daarna vernietigde goddelijke straf de beschaving volledig. De zin "enkele dag en nacht" (kai hemera kai nyx mia) benadrukt de plotselingeheid en totaliteit van de vernietiging — een goddelijke oordeel uitgevoerd met vreselijke efficiëntie.
Of Plato Atlantis bedoelde als historisch feit, filosofische allegorie of politieke fabel, blijft debatabel. Maar het beeld van een grote beschaving die 's nachts verdwijnt, heeft de westerse verbeelding eeuwenlang beziggehouden, wat leidde tot talloze fictie, pseudowetenschap en ontdekkingsreizen.