De pirouette is een van de meest atletisch uitdagende en visueel boeiende bewegingen in het balletrepertoire. De uitvoering ervan vereist een reeks spieren en ligamenten om op precies de juiste momenten te activeren. Daaronder vallen buigspieren, die flexie, of buigbeweging rond een gewricht, toelaten. Elk gewricht heeft deze spieren. Bijvoorbeeld, buigspieren laten ellebogen en knieën buigen en strekken.
Bij het uitvoeren van een pirouette, gaan vrouwen op de teen (pointe) en balanceren mannen zich op de bal van één voet (demi-pointe). Vervolgens wordt één been uitgekt, dan gebogen aan de knie om de top van de tenen terug naar de knieschijf te brengen. Dit gebeurt terwijl de danser in een stationaire cirkel zwiert. Tegelijkertijd worden de armen symmetrisch naar de zijkanten getild, dan samengebracht, met de vingertoppen die elkaar ontmoeten om een cirkel te vormen.
Heupbuigers, spieren die het dijbeen naar het bekken buigen, veroorzaken heupflexie bij het been dat uitschuift. Deze spieren buigen het heupgewricht, wat het niet-stationaire been toelaat om van het bekken weg te zwaaien.
Vervolgens bevorderen plantaire buigers in de enkel van het bewegende been rotatie, of verticale draaiing, als de enkel gebogen wordt om de teen te strekken. Dit heet plantaire flexie. Met andere woorden, het terugbrengen van de voet van het gestrekte been stelt de danser in staat te draaien. Terwijl al dit gebeurt, zijn plantaire buigers op het steunende, stationaire been ook geactiveerd. Deze spieren bevorderen balans terwijl de danser op haar teen draait.
Terwijl het niet-stationaire been in beweging is, strekken kniestrekken de knie als de danser eerst haar been strekt. Dan, kniebuiers samentrekken als de knie gebogen wordt om het gewricht in deze gebogen positie te houden. Wanneer pirouettes in een reeks uitgevoerd worden, zullen de kniebuiers voor elke pirouette samentrekken en strekken.