Klassiek ballet benadrukt technische vorm en lijn en beperkt emotionele inhoud. Klassiek ballet volgt een aantal verschillende stijlen. De meest voorkomende zijn de Cecchetti- (Italiaanse) techniek, de Britse Royal Academy of Dance-methode, de Balanchine-methode (naar de Amerikaanse balletgrootmeester George Balanchine) en verschillende Russische stijlen. De stappen, arm- en gezichtspositie en trainingsmethode bepalen de verschillen tussen de stijlen; de basale voetposities blijven echter hetzelfde.
De Russische klassieke balletstijl werd in de 1700er jaren in Sint-Petersburg ontwikkeld. Het was oorspronkelijk gebaseerd op Franse klassieke stijlen, die nadruk leggen op gratie, charmantheid en elegantie. In de 1800er jaren brachten echter een aantal Italiaanse dansers, met name Enrico Cecchetti, een meer atletische stijl naar Rusland die technische vaardigheid benadrukte. Russisch klassiek ballet wordt gekenmerkt door precisie, kracht en hele lichaamsuitdrukking, en is bekend om zijn hoge extensies en dramatische uitstraling. Bekende balletten als "Slaapwandelende Schoonheid", "Zwanenmeer" en "De Notenkraker" zijn voorbeelden van Russische klassieke balletten.
De Legat-balletstijl werd ontwikkeld door Sergei Nicolai Legat (ook Nicholas Legat genoemd) in de late 1800er jaren. Het wordt gekenmerkt door gratie van lijn en maakt gebruik van expressieve, vloeiende beweging gecombineerd met kracht en controle. Leerlingen van de Legat-techniek leren fysieke concepten om lichaamscontrole te perfectioneren en de prestatie te verbeteren. Legat-training voorkomt saai oefenen en minimaliseert blessures bij dansers. Leerlingen en instructeurs die Legat-training zoeken, kunnen studeren aan de Britse Legat Ballet School.
Ontwikkeld door Agrippina Vaganova, combineert de Vaganova-stijl elementen van Franse, Italiaanse en andere Russische balletmethoden en wordt beschouwd als de meest voorkomende vorm van Russisch klassiek ballet. De Vaganova-stijl wordt gekenmerkt door precieze, schone beweging en stabiliteit in de torso, in tegenstelling tot de vrijer vloeiende beweging van Legat. In de Vaganova-stijl trekken dansers aandacht naar hun handen door snelle draaiingen, vaak een fladderend effect creërend, en gebruiken hun handen en armen als sprongplanken voor de hoge sprongen die gebruikelijk zijn in deze dansmethode. In Vaganova-training worden dansers geïnstrueerd niet alleen elke stap correct uit te voeren, maar ook het doel achter elke stap te begrijpen. De meest gevierde Vaganova-gevestigde artiest is Mikhail Baryshnikov.
In de vroege 1900er jaren veranderde choreograaf Mikhail Fokine het Russische ballet door verhaal, muziek, choreografie en scenografie beter te integreren in de prestatie. In plaats van nadruk op gymnastiek en acrobatische trucs, richt Fokines stijl zich op het gebruik van elke stap om een compleet verhaal te vertellen. In tegenstelling tot de Vaganova-stijl worden geëxagereerde handgebaren vervangen door hele lichaamsbeweging en conventionele stappen door vloeiende choreografie. Een voortzetting van Legat, was Fokines balletstijl de voorganger van moderne, jazz en lyrische dansvormen. Fokines stijl wordt gedemonstreerd in werken als "De Stervende Zwaan" en "De Vuurvogel".