Vrouwen in Shakespeare's Laatste Acten: Centraal op het Toneel, Niet aan de Kant
De gedachte dat vrouwelijke rollen verdwijnen in Shakespeare's laatste acten is een mythe. In feite drijven vrouwen vaak de emotionele en structurele klimax van zijn tragedies en komedies. Hier zijn overtuigende voorbeelden:
- Hamlet (5.2): Gertrude drinkt de vergiftigde beker, onthult Claudius, en sterft centraal op toneel.
- King Lear (5.3): Cordelia leidt een invasie, verzoent met Lear, en sterft in zijn armen – het emotionele piekpunt van het stuk.
- Macbeth (5.5–5.8): Lady Macbeth's slaapwandelen (5.1) en gemelde dood (5.5) huisteren Macbeth's finale monologen.
- The Taming of the Shrew (5.2): Katherina's controversiële "onderwerping" toespraak wordt het betwiste centrum van de stukken betekenis.
- The Tempest (5.1): Miranda en Ferdinand's vereniging, samen met Ariel's vrijlating, lossen het drama op; Prospera (in gender-gewisselde producties) beheerst het toneel.
- As You Like It (5.4): Rosalind organiseert een viervoudig huwelijk en levert de epiloog – een zeldzame vrouwelijke epiloog.
- Antony & Cleopatra (5.2): Cleopatra's zelfmoord is wellicht de meest majestueuze dood in het canon.
- Romeo & Juliet (5.3): Julia's ontwaking en zelfmoord vormen het emotionele kern van het stuk.
Vrouwen's aanwezigheid in de laatste act is structureel, niet marginaal. De historische afwezigheid van vrouwen op toneel (jongens speelden vrouwelijke rollen) is soms verward met tekstuele afwezigheid.