Tijdens de Europese Renaissance, een periode die ongeveer van de 14e tot de 17e eeuw duurde, was dans een essentieel onderdeel van de sociale interactie, met name bij de adel en de hogere klassen. Dansen was in die context zeer gestileerd; dansmeesters schreven uitgebreide handleidingen om dansers de talrijke stappen en figuren van elke specifieke dans bij te brengen.
Onze kennis over Renaissance-dans en choreografie stammt voornamelijk uit de aantekeningen en handleidingen die door dansmeesters en hun leerlingen in die tijd werden geschreven. Deze bronnen strekken zich over verschillende eeuwen en landen. Een voorbeeld is een dansstijl die in het begin van de 17e eeuw in Frankrijk ontstond en die het begin vormde van wat later Barokdans zou worden genaamd, gekenmerkt door precieze, sterk gestileerde choreografie. Dit wordt over het algemeen beschouwd als het eindpunt van de Renaissance-dans.
Tijdens de hoge Renaissance (ongeveer 1550–1650) produceerden diverse dansmeesters handleidingen. Een van de meest invloedrijke was Thoinot Arbeau's Orchésographie (1588). Dit traktaat beschrijft dansen uit Frankrijk uit die periode en bevat ook informatie over dansen uit andere landen. Arbeau noemt drie primaire dansstijlen, waaronder de branles of cirkeldansen. Hij beschrijft meer dan twintig verschillende branles, ingedeeld in drie hoofdcategorieën: de eenvoudige branle (zijwaartse reeksen van enkele of dubbele stappen), de gemengde branle (die sprongen op één of beide benen combineert) en een derde type waarbij de danser gebaren moet namaken of gezichtsuitdrukken moet toevoegen aan de bewegingen.
De galliard wordt beschouwd als de moeilijkste dans uit de Renaissance en was meestal een showpiece voor atletische mannelijke dansers. Uitgevoerd in een drievoudige maat, omvat de galliard vijf snelle wijzigingen in zes tellen, met sprongen tussen elke wijziging. Naast de basisgalliard beschreef Arbeau ook variaties van vijf stappen en zelfs galliards die twee frases van vijf stappen koppelen tot een ingewikkelde 11-staps versie. Er bestonden ook Italiaanse varianten die licht afwikten van de Franse.
De pavane was een processiedans. In Orchésographie beschrijft Arbeau de uitvoering als "wandelen met fatsoen en gemeten zwaarte". De pavane bestaat uit twee enkele stappen en één dubbele stap, voorwaarts of achterwaarts, waarna de danser de richting kan omkeren. Arbeau's instructies omvatten ook details over balsaaletichet en beschrijvingen van de uitgebreide stappenwoordenboek, inclusief de subtiele variaties in sprongen en draaien die een danser moest beheersen om deze Renaissance-dansen correct uit te voeren.