Sommige geleerden geloven dat Litouwen de Baltische regio – landen aan de Baltische Zee – bewoonden al 2500 v.Chr. Andere historici geloven dat Litouwers migreerden naar de Baltische regio vanaf de 1e eeuw n.Chr. De eerste verwijzing naar Litouwers bij naam werd in 1009 n.Chr. gevonden in een middeleeuws Pruisisch manuscript, de Quedlinburg Kroniek, volgens de Baltics Worldwide website. Vanaf het begin van hun oorsprong vergezelde traditionele dans de belangrijke gebeurtenissen in het leven van het volk, zoals huwelijk, oogsten, begrafenissen en festiviteiten.
Volgens Litouws Vilnius Universiteit over traditionele volksdans, worden het leven van de Litouwse natie, haar karakter en moraal weerspiegeld in de inhoud van Litouwse dans. Jonge mensen verzamelden om te dansen in zomervelden of in boerderijhuizen in de winter. Oudere mensen en kleine kinderen praatten en socialiseerden terwijl ze de dansers keken.
De eerste informatie over Baltische dansen verscheen aan het einde van de 9e eeuw. De reiziger Vulfstan schreef dat de Balten 'speelden' tijdens begrafenissen, dat wil zeggen, ze zongen en dansten. Latere ontdekkers en reizigers bevestigden dat Litouwers speelden en dansten, met nadruk op de dansstijlen.
Traditionele Litouwse volksdans ontstond onder boeren en landlieden. Hoewel bepaalde bewegingen door de tijd veranderden, behielden de danstradities een grazieuze charme. Er waren geen oorlogsdansen of hoge kicks en sprongen; veel zijn gebaseerd op vrouwelijke taken. Volksliedteksten voor de dansen gaan om gewassen kweken en vee houden of relaties tussen jongeren, zoals in een huwelijksceremonie.
Dans was ook onderdeel van oude Litouwse kalendervieringen en rituelen. De Litouwers gaven elk van hun dansen een naam. Cirkel- of ringdansen (rateliai), spelen (zaidimai) en paar dansen (sokiai) werden uitgevoerd voor feestjes en vieringen, evenals polyfone zangdansen (Sutartiniu sokiai), die specifieke dansstappen combineerden met archaïsche liederen.
In 1918 verklaarde Litouwen formeel onafhankelijkheid, toegekend door Duitsland en de Sovjet-Unie. Scholen gaven weer lessen in het Litouws en kinderen vormden volksdansgroepen en ontmoetten vrij om hun meningen en ideeën over culturele solidariteit te bespreken. Echter, Litouwens ware, langdurige onafhankelijkheid kwam pas lang na de bezetting van hun land door de Sovjet-Unie in 1940 en de verwoestende bezetting door Nazi-Duitsland in 1941. Litouwen bereikte uiteindelijk onafhankelijkheid van de Sovjet-Unie in 1993. Het volk had hun volksdans levend gehouden, door de kennis door te geven van ouder op kind door veel generaties heen.
Tot de 20e eeuw documenteerden schrijvers en historici de dansen slecht, slechts incidenteel beschrijvend fragmenten van het dansen, zoals de naam van de dans of de gelegenheid die het volk vierde. De kroniekschrijvers noteerden geen liederen of dansen. Vanaf de midden 20e eeuw werd een nieuwe, gestileerde dansgenre in Litouwen gevormd aangeduid als 'volksdans'. Gecreëerd door professionele choreografen, met muziek specifiek gecomponeerd voor de dans, incorporeert het de oude traditionele dans, haar ideeën en stemming. Echter, dit wordt erkend als een afzonderlijke vorm van traditionele volksdans.
In Litouwen vandaag is een van de populairste uitvoerende kunsten traditionele volksdansen, volgens EveryCulture.com, wat stelt dat, 'Vaak hebben scholen en steden hun eigen groepen die in traditionele kostuums gekleed zijn, reizen en optreden of concurreren met groepen van andere locaties.' Litouwse dansfestivals vinden jaarlijks rondom de Verenigde Staten plaats waarin Litouwse immigranten hun gemeenschappen en tradities vieren.