Voordat je de geschiedenis van popdans kunt begrijpen, moet je begrijpen wat popmuziek is. De term "Pop" komt van het woord "populair" en verwijst naar het feit dat het op grote schaal aan de massa's wordt geleverd. Dit muziekkort is sterk gecommercialiseerd en platenmaatschappijen gebruiken elk beschikbaar media-instrument, zoals televisie, films en internet. Als je naar een dansclub gaat, hoor je veel popmuziek omdat het erg makkelijk is om op te dansen. De evolutie van popdans gaat hand in hand met de evolutie van populaire geïndustrialiseerde muziek.
De wijdverspreide commercialisering van muziek en dans dateert van de eeuwwisseling toen Vaudeville de populaire vermaaksvorm was. Vaudeville was een theaterstijl die duurde van de jaren 1880 tot de jaren 1930. Omdat er geen televisie was en je mensen niet kon zien dansen op de radio, moest je op de hoogte blijven van de populaire dansen van die tijd door koorlijnen en andere toneelvoorstellingen te bekijken. Ragtime muziek en dans waren ook populair rond de eeuwwisseling.
Ragtime evolueerde in de jaren 1930 en 1940 naar swing- en jazzdansbewegingen. Dansbewegingen werden informeler en balroomdans werd vervangen door de wilde dansbewegingen die swing en jazz kenmerkten. Deze dansvormen worden ook teruggevoerd tot Afrikaanse dansbewegingen die in de Amerikaanse cultuur zijn samengevoegd. Dit type dans was ook de manier van de nieuwe generatie om te rebelleren en hun onafhankelijkheid uit te drukken ten opzichte van de generatie van hun ouders.
In de jaren 1950 evolueerden swing- en jazzdansstappen nog verder met de geboorte van rock and roll. Met de uitvinding van de eerste jukebox in 1951 hoefden mensen niet meer naar clubs waar live bands speelden. Artiesten zoals Elvis Presley populariseerden de meer frivole heup-schuddende dansstijl die een groot deel uitmaakt van de popdans van de nieuwe millennium. Populaire cultuur kon nu nog meer massaal gecommuniceerd worden nu de meeste Amerikaanse huishoudens een televisie of platenspeler bezaten. Dansbewegingen werden ook uitvindender met "The Twist", "The Stroll" en "The Madison".
In de jaren 1960 hadden jongeren FM-radio om muziek naar te luisteren en keken ze naar shows zoals de Ed Sullivan Show en American Bandstand om op de hoogte te blijven van wat populair was in muziek en dans. Van deze tijd tot in de jaren 1970, werd rockmuziek scherper en steeg de psychedelische rockbeweging in populariteit. Populaire dansbewegingen waren meer vrijvormig tot 1975 toen discodansen op de scène verscheen. Saturday Night Fever maakte de discodansstijl tot een sensatie, wat een goed voorbeeld is van hoe massamedia bepaalt wat populair is en wat niet. Discodansen omvatte veel gestructureerde armbewegingen alsook beenwerk, zoals de popdansbewegingen van de nieuwe millennium.
In de zomer van 1979 werd een protest gehouden tegen disco in Chicago, bekend als de "Disco Demolition", en bij het jaar 1980 was disco dood. Nu begon een nieuwe, meer melodische en technologie-gebaseerde vorm van rock de vorm aan te nemen van de "pop"muziek die je vandaag herkent. Artiesten zoals Michael Jackson en Madonna waren aan de voorhoede van dit type muziek, gekenmerkt door elektronische en gechorégrafieerde dansbewegingen. Deze artiesten waren pioniers van popmuziek, alsook de stijl die moderne popdansbewegingen hebben.
"Boy Bands" werden de rage in de late jaren 1990 evenals R&B groepen zoals Destiny's Child en jonge zangeressen zoals Britney Spears en Christina Aguilera. Backstreet Boys en N*Sync zongen in harmonie, maar hun optredens waren voornamelijk gericht op hun strak gechorégrafieerde dansroutines. De jonge vrouwelijke "Pop Diva's" evenals veel popzangers van de nieuwe millennium setzen veel dans in hun optredens en achtergronddansers om hun show aan te vullen. Dansroutines zijn wat we bedenken als we aan popdans denken. Hip-hop dansbewegingen zijn ook een groot deel van popdans en deze twee stijlen worden in de 21e eeuw steeds meer geïntegreerd.