In de 18e en 19e eeuw was dans een vorm van non-verbale communicatie die anders belemmerd werd door ontbrekende technologie, zoals telefoons. Eenvoudige dansbewegingen en gebaren stelden danspartners in staat om interesse in elkaar uit te drukken zonder daadwerkelijk te hoeven spreken.
Maatschappelijke dans ontwikkelde zich tot een non-verbale taal die mannen en vrouwen in staat stelde om met elkaar te flirten zonder "onfatsoenlijk" te zijn of ongepast te worden geacht door toeschouwers. Ze gebruikten de beweging van accessoires om verschillende boodschappen te communiceren; bijvoorbeeld kon een vrouw een zonnescherm dichtdoen om een heer te vertellen dat ze niet geïnteresseerd was in hem.
Vanwege de diverse inwoners van Amerika, werd dans een smeltingstiegel van verschillende culturen, die de menuet uit Frankrijk, de square dance uit Engeland en de step dance uit Schotland en Ierland verwelkomde. Veel van de huidige "Amerikaanse" dansen kunnen teruggekoppeld worden aan hun Europese wortels.
Dansen werd afgeraden door godsdienstige en conservatieve leden van de samenleving, en veroordeelde dans als zonde en een vorm van onverantwoordelijk gedrag. Echter, na verloop van tijd verdwenen de vooroordelen tegen dans vanwege de bijdrage aan de socialisering van de samenleving.
Dansen bestond niet alleen in de bovenklasse, maar ook onder de Afrikaans-Amerikaanse slavenbevolking. Een van de populairste vormen van Amerikaanse dans, tippen, kan toegeschreven worden aan vroege slaven klompendansen.
Mode werd ook bepaald door vroege dans, aangezien vrouwenjurken korter werden en broeken van mannen strakker om meer beweging op de dansvloer toe te laten. Vrouwen werden aangemoedigd om te kleuren voor hun leeftijd en status, en daarom werden ongehuwde vrouwen aangemoedigd om jurken te dragen van strak-zittende stoffen, terwijl het voor gehuwde vrouwen toegestaan was om jurken te dragen van zijdzere en zwaardere materialen.