De term tango verwijst naar een muzikaal genre en dansvorm die in de late 19e eeuw ontstaat in Buenos Aires, Argentinië, en Montevideo, Uruguay. Of de dans werkelijk in bordellen geboren is, is onzeker, maar de tango ontstaat in de lagere klassenwijken van de Rio de la Plata regio. Omdat de tango begon als een stedelijk fenomeen en niet als een traditionele of volksdans, is er geen geassocieerd traditioneel kostuum. De stijl van dit muziekgenre en sociale dansvorm werd sterk beïnvloed door Afrikaanse cultuur en de menigten van Franse, Spaanse en Italiaanse immigranten in deze havens. Vroegere tango kleding was een weerspiegeling van de stedelijke kleding die door de arme en werkende klassen in deze regio werd gedragen.
De tango begon als een kunstvorm van de armen. De midden- en hogere klassen maakten voor het eerst kennis met de tango via de primaire ruimte waar deze klassen mengden: bordellen. Tijdgenootlijke verslagen verwijzen naar "onfatsoenlijke" jurken en vulgaire stijl van de tangodansers. Later, toen de tango een rage werd in Europa en de VS, beïnvloedde tangocultuur de mode als de dans verplaatste van de sloppen naar de midden- en hogere klasse cabarets, danszalen en balzalen van Parijs, Londen, Berlijn en New York.
Herentango kleding nam het voorbeeld van de compadrito, of straattafke, en wordt gekenmerkt door hoge hakken, slouch hoed en los gebonden zijdassen stropdassen. Beroemde tangomuzikanten zoals Carlos Gardel, die vaak een zijdas das, dubbelbreed pak en naar achter gekammeerd haar droeg, beïnvloedden later de mannelijke tango kleding.
De tango had een enorme impact op damesmode in de jaren '10. Toen de tangorage Europa en de VS bereikte, moest dameskleding lichter en losser worden om de dansbewegingen te accommoderen, gekenmerkt door partners in een nauwe omarming, op momenten wang aan wang, met benen die in de dansruimte van hun partner uitstrekten. "Satin tango", oranje en geel satijn, vloog van de planken, en de "tango visite", die ontwerpers al in 1913 adverteerden, had een losse transparante bovenkant en een rok verkort tot midden-knie.
De tango werd zo'n enorme sensatie dat het de dameskorsetgebruik gerevolutioneerde. Fabrikanten reageerden door speciale danskorsetten te maken, die meer bewegingsvrijheid in het bovenlichaam toelieten. Dit stond in schril contrast met de directe modevoorganger, het Gibson girl, met lange vloeiende rokken en een strak gecorsette taille. Daarnaast kwam de jupe-culotte, of damesbroek, in de mode om de dans te accommoderen.
De populariteit van de tango daalde tijdens de Grote Depressie en daaropvolgende militaire dictaturen in Argentinië. De tango ervaarde een heropleving onder de regering van Juan Perón, maar daalde weer in de jaren '50 met de populariteit van rock and roll en verdere politieke en economische onrust. De dans ervaarde een heropleving in 1983 en weer in de jaren '90. Moderne straat tango kostuum toont een knik naar het verleden, al dan niet letterlijk, waarbij mannen dubbelbrede pakken en naar achter gekammeerd haar dragen, en dames vaak midden-knie zwarte jurken dragen die terugverwijzen naar de roaring twenties.