In Dirty Dancing (1987) levert Patrick Swayze's Johnny Castle de regel die een generatie definieerde: "Nobody puts Baby in a corner." Maar wie is "Baby"?
Jennifer Grey speelt Frances Houseman, bijgenaamd "Baby" door haar familie – de jongste, de beschermde, de "baby" van het huishouden. Op Kellerman's resort wordt ze aanvankelijk op de kant gezet: geregeld tot de personeelskamers, genegeerd door haar vader, over het hoofd gezien door de wereld.
Johnny zegt het wanneer Baby gemarginaliseerd wordt – letterlijk in een hoek gezet tijdens de eindseizoen-talentshow. Hij trekt haar op het podium, niet alleen om te dansen, maar om haar ruimte, haar talent, haar recht om gezien te worden te claimen. De regel is niet alleen romantisch; het is een verklaring van agency.
"Baby" transformeert van een vernederende bijnaam in een naam van kracht. De regel vatte het kernethema van de film samen: niemand – geen ouder, geen klassestelsel, geen verwachting – heeft het recht je te verkleinen. Het is waarom het moment, en de film, duurt.