Ierse stepdans dateert uit de 1700s en de sean-nós (oude stijl
) traditie — improvisatorisch, laag aan de vloer, diep verbonden met Gaelse muziek en gemeenschapsbijeenkomsten. Het was een dans van de haard en het kruispunt, niet van het toneel.
De moderne competitie-vorm — rechtop torso, armen vast aan zijden, rapid-fire voetwerk — kristalliseerde in Dublin in de jaren 1920 en 1930, gecodificeerd door organisaties als An Coimisiún Le Rincí Gaelacha. Deze gestileerde versie explodeerde wereldwijd met Riverdance (1994), wat een gemarginaliseerde volksvermaak in een internationaal fenomeen veranderde.
Vandaag bloeien beide stromingen: het competitiescircuit met zijn glitterende kostuums en nauwkeurige choreografie, en een heropleving van sean-nós als een levendige, improvisatorische praktijk. Samen vertellen ze een verhaal van culturele veerkracht en heruitvinding.