Er is geen geboorteakte voor straatdans. Geen enkel jaar, geen enkele schepper, geen "Eureka!"-moment in een Bronx-oefenruimte. Straatdans is een vernaculaire vorm—geboren uit gemeenschappen, gevormd door straten, doorgegeven door lichamen, niet door octrooien.
Wat we nu "straatdans" noemen (hip-hop, breaking, popping, locking, house, krump, waacking, voguing) kristalliseerde in 1970s–80s New York en Californië. Blokfeesten. Park jams. Soul Train. The Roxy. Maar de componenten—de isolaties, de vloerwerk, de ritme, de attitude—hebben voorouders in elke bovenstaande cultuur.
Straatdans is een levend, evoluerend dialoog tussen verleden en heden, individu en crew, lokaal en globaal. Het weerstaat fixatie. Het moment dat je het vastpint, muteert het. Dat is geen bug—het is de feature. Het is vernaculair: van het volk, door het volk, voor het volk, voor altijd wordend.