Dans is een universele menselijke expressie die in vrijwel elke cultuur wereldwijd voorkomt. Hier zijn tien gecultiveerde culturen met kenmerkende en invloedrijke danstradities:
Indiase klassieke dans omvat verschillende grote stijlen – Bharatanatyam, Kathak, Kuchipudi en Odissi – elk bekend om ingewikkelde voetwerk, complexe ritmische patronen, expressieve handgebaren (mudra's) en verhalende vertelling geworteld in mythologie en spiritualiteit.
Chinese dans strekt zich uit van oude rituele vormen als Yangge, elegante hofdansen uit de Tang- en Ming-dynastieën, tot levendige volks tradities als de Draakdans en Leeuwendsdans, vaak uitgevoerd tijdens festivals om geluk te brengen en kwade geesten te verdrijven.
Traditionele Japanse dans omvat de gestileerde, masker-gebaseerde Noh-theater, de flamboyante Kabuki met overdreven bewegingen, en de gemeenschappelijke Bon Odori volksdansen tijdens het Obon-festival om voorouders te eren.
Afrikaanse dans is buitengewoon divers, variërend per regio en etnische groep. West-Afrika biedt energieke vormen als Azonto en Coupé-Décalé (vaak gelinkt aan Afrobeat-muziek), Oost-Afrika kennt traditionele dansen als de Maasai-sprongdans, en Zuid-Afrika is bekend om Gumboot-dans, geboren in de goudmijnen als communicatiemiddel.
Flamenco, uit Andalusië afkomstig, is Spanje's iconische dansvorm, gekenmerkt door passionele intensiteit, percussief voetwerk (zapateado), ritmische handklappen (palmas), ingewikkelde armbewegingen, en de emotionele diepgang van cante jondo (diep lied), vergezeld door gitaar en soms kastañuelas.
Brazilese dans weerspiegelt een levendige fusie van Afrikaanse, Europese en inheemse invloeden. Samba, met zijn besmettelijke ritme en heupbewegingen, is de hartslag van Carnaval. Bossa Nova biedt een soepelere, jazz-geïnspireerde partnerdans, terwijl Capoeira vechtsport, acrobatiek en dans mengt in een vloeiend, cirkelvormig spel.
Polynesische dansen zijn krachtige vertelmedia. De Hawaïaanse Hula gebruikt gracieuze handgebaren om gesangen (mele) te interpreteren. De Tahitiaanse ʻŌteʻa kenmerkt zich door snelle heupschudding op trommelklanken. De Māori Haka is een feroze houdingsdans met gezang, gezichtsuitdrukkingen en gesynchroniseerde bewegingen, traditioneel een oorlogsuitdaging.
Midden-Oosterse dans omvat Raqs Sharqi (vaak Buikdans genoemd), met nadruk op tors-isolaties, schudbewegingen en vloeiende bewegingen; Dabke, een Levantiijnse rijdans met gesynchroniseerde stampvoeten; en de Turks-Soefi-draai (Tanoura), een meditatieve draaiende oefening.
Danstradities variëren wijd onder honderden stammen. De intertribale Powwow omvat competitieve en sociale dansen als de Fancy Dance en Jingle Dress. De Groene Maïs Ceremonie, beoefend door zuidoostelijke stammen, omvat dansen die vernieuwing en gemeenschap vieren.
Europa kent een spectrum van de gecodificeerde techniek van klassiek ballet (ontwikkeld in de Franse en Russische hoven) tot levendige volks tradities: de Ierse jig en reel, de Griekse syrtaki (gepopulariseerd door Zorba the Greek), en de Italiaanse tarantella, een snel tempo paar-dans.