Matthew Bourne's Danscatalyst: Kenneth MacMillan
Matthew Bourne (geb. 1960) wijst Kenneth MacMillan (1929–1992) aan als de cruciale invloed op zijn choreografische visie.
Waarom MacMillan?
- Bourne zag MacMillan's Romeo and Juliet (1965) en Manon (1974) als tiener – rauwe psychologie, niet alleen mooie stappen.
- MacMillan brak ballet's sprookjesvorm: prostitutie (Manon), oorlog (Gloria), mentale zusammenbreking (Mayerling).
- Narratieve risiconame + spierachtige choreografie = toestemming voor Bourne's eigen genre-vervaging (Swan Lake met mannelijke zwanen, Car Man, Edward Scissorhands).
Overige Invloeden
- Pina Bausch (Tanztheater emotioneel realisme).
- Fred Astaire / Gene Kelly (cinematische musicaliteit).
- Londense contemporaine scene (Rambert, London Contemporary Dance Theatre).
Maar MacMillan gaf Bourne de licentie om donkere verhalen te vertellen in balletvocabulaire – de zaad van New Adventures.