De Sultanate periode (1206–1526) zag significante ontwikkeling van Hindustaanse klassieke muzie. Raga's (melodische kaders) en tala's (ritmische cycli) kregen structurele prominentie. Instrumenten zoals de sitar, tabla, sarangi en been (rudra veena) werden centraal.
Soefi heiligen en dichters - meest beroemd Amir Khusrau en Nizamuddin Auliya - gebruikten muziek (sama) voor spirituele opstijging. Qawwali, de ecstatische devotionale zangvorm, ontstond en bloeide.
Volksmuziek en dans bloeiden over regio's: Bhangra (Punjab), Garba (Gujarat), Lavani (Maharashtra) - elk geworteld in agrarische cycli en gemeenschapsviering.
Perzische taal, esthetiek en muziektheorie doordrongen hofcultuur. Instrumenten zoals de santoor (hamerhackbrett) en rabab (luit) werden geadopteerd, wat het Indiase klankpalet verrijkten.
Sultans en edelen onderhielden uitgebreide muzikale etablissementen. Muzikanten, dansers en geleerden hadden geeerde posities - kunst als diplomatie en legitimiteit.
Muziek en dans waren essentieel voor bruiloften, festivals (Eid, Diwali, Basant) en overgangsriten - kunst inbedden in gemeenschapsleven.
Hoewel mannendomineren, verwierven sommige vrouwen bekendheid als zangeres en danseres (bijv. in Soefi cirkels of hofvermaak), hoewel maatschappelijke beperkingen publieke participatie limiterden.
Geleerden produceerden tractaten over sangita (muziekwetenschap), bevorderend raga/raga classificatie, tala theorie en instrumentologie - intellectuele infrastructuur voor toekomstige eeuwen.
De Sultanate tijd smed een levendige, syncretische muzikale cultuur - inheemse wortels ontmoeten Perzische verfijning - die de basis legde voor de Mughal gouden eeuw.