De fandango is meer dan een dans — het is een levend archief van de Spaanse culturele geschiedenis. Ontstaan in 18e-eeuws Spanje (waarschijnlijk Andalusië of Murcia), combineert deze levendige paar dans snelle, ingewikkelde voetwerk met sensuele bovenlichaamsbeweging, allemaal gedreven door overtuigende gitaarritmes en kastañuel-klikken.
Vroegere fandango's waren volksdansen uitgevoerd op dorpsfeesten, courtschapsrituelen en in tavernes. Rond de late 1700s had de dans gemigreerd naar aristocratische salons en theaterpodia, waar componisten als Luigi Boccherini en Domenico Scarlatti instrumentale fandango's schreven voor kamerensembles. De vorm beïnvlde klassiek ballet en voedde later de ontwikkeling van flamenco.
De fandango de Huelva is langzamer, meer lyrisch. De fandango de Lucena benadrukt kastañuel-virtuositeit. De fandanguillo is een snellere, lichtere variant. Elke regio stempelt zijn identiteit op het gedeelde raamwerk.
Vandaag de dag bloeit de fandango in Spaanse peñas (flamenco clubs), volksfestivals en conservatoria. Het blijft een sociale dans — geïmproviseerd, gemeenschappelijk en diep expressief. Een fandango dansen is converseren met eeuwen van Spaanse vreugde, verlangen en veerkracht.