Artie Abrams, de Glee-personage die een rolstoel gebruikt, verbreekt de veronderstelling dat dans staande moet. Door de hele serie wordt hij niet alleen afgebeeld als zanger in New Directions, maar als getalenteerde danser en choreograaf—routines creërend, medeleerlingen leren, en complexe bewegingen uitgevoerd die aangepast zijn aan zijn lichaam.
Arties dansnummers—of in fantasie-sequenties waar hij loopt (gechoreografeerd door Zach Woodlee) of in de realiteit met zijn stoel als expressief instrument—uitdagen validenormen. Zijn choreografie integreert rolstoelwerk: draaiingen, vloerpatronen, bovenlichaamsarticulatie, partnerwerk dat de momentum van de stoel gebruikt.
Zijn rol als student-choreograaf voor de glee club toont leiderschap en artistieke visie. Hij is geen token; hij is een maker. De serie struikelt af en toe in zijn invaliditeitsrepresentatie, maar Arties dansidentiteit blijft een consistent, baanbrekend draad: een gehandicapte schepper die beweging vormgeeft voor niet-gehandicapte lichamen.
Artie Abrams vergrootte de verbeelding van tv over wie er danst—en wie dans creëert.