"Limits of Perception" is een educatieve documentair geproduceerd door Steve Nicholls en Alfred Vendl dat de manieren onderzoekt waarop technologie ons in staat heeft gesteld om ver voorbij de grenzen van de menselijke perceptie te kijken in microscopische werelden en de verafgelegen reikwijdtes van de sterrenstelsel. De complexiteit van een evolutie die geleid heeft tot de menselijke inwaartse reis en onze ontdekkingen achter het doolhof van levende stof dat de wereld verbindt, kan worden toegeschreven aan een voortdurende honger naar kennis die heeft geleid tot de uitvinding van microscoopen, satellieten, telescopen en ruimtesonden. Al deze uitvindingen hebben geleid tot veranderingen in het menselijk perspectief op werelden binnen moleculen alsook de verre werelden buiten ons.
De vroegste microscoopen waren ontworpen om licht te buigen en het menselijk oog te laten focussen op elk gegeven object, maar met beperkte capaciteit. Technologische vooruitgang in de wetenschap heeft ons in staat gesteld om dieper in moleculen te kijken, wat ons helpt verborgen werelden in mos te begrijpen, waar microscopische mijten in een roofprooi-relatie leven, en ons in staat stelde ons eigen samenstelling te onderzoeken. De levende cellen die de bouwstenen van het leven vormen, konden bekeken en bestudeerd worden. Wetenschappers ontdekten de mitochondriën die essentieel waren voor de menselijke evolutie en waren in staat om het binnenste van een enkele levende cel na te bouwen om de menselijke chromosomen te begrijpen die om de moleculaire structuren van DNA gewikkeld zijn.
Microscoopen zijn geëvolueerd van lenzen die licht buigen tot het buigen van elektronen, wat de mens in staat stelt te begrijpen hoe atomen werken om materie te creëren door de resultaten van interacties tussen elektronen. Deze vooruitgang bracht de mensheid verder en dieper in haar zoektocht naar kennis, verder dan het atoom om "superstrings" te begrijpen - de theorie dat kleine teeltjes energie op verschillende frequenties trillen om de protonen en elektronen te creëren die de anatomie van de natuur vormen.
Staan in een bos en naar de bomen opkijken geeft een heel ander perspectief dan naar datzelfde bos van boven kijken. Grootterelativiteit volgt in dit geval de perceptie dat kleine organismen grotere organismen vormen. De bomen vormen het bos, dat an sich een eigen levend wezen is. Technologie heeft ons in staat gesteld om nauwkeurige metingen te nemen van zaken als klimaat via satellieten. Maar ondanks hun krachtige bereik, laten ze ons nog steeds niet dingen voorspellen als het weer met nauwkeurigheid. Infraroodmetingen kunnen ons vooruitgang tonen en helpen voorspellen, maar de "chaostheorie" toont aan dat we nooit in staat zullen zijn weerpatronen te voorspellen omdat het onmogelijk is om het pad van een regendruppel te weten of waar het in een beek zal vloeien. Deze willekeurigheid heeft de manier veranderd waarop we over de wereld denken. Deze grotere blikken op de wereld die satellieten bieden, hebben weer eens de menselijke perspectieven veranderd, dit keer om de planeet op een grotere schaal te overwegen. Apollo 11 ging naar de ruimte om de menselijke beschaving een nieuw perspectief op de Aarde te geven als een kleine blauwe bol. Daarom, in dit geval, hoewel satellieten verbazende beelden van onze wereld bieden die nooit eerder gezien zijn, kunnen we nog steeds niet volledig begrijpen wat onze klimaat volgende stap zal zijn. We zijn weer eens beperkt.
De ontwikkeling van ruimtesonden zoals Mariner gaf ons de eerste beelden van Mercurius die grotendeels onzichtbaar waren vanwege de nabijheid aan de Zon in 1975, en Magellan zond de extreme oppervlaktes van Venus voor het eerst door. Het menselijk perspectief werd opnieuw veranderd. We leerden over ons zonnestelsel en onze rol erin. We leerden hoe de zon het zonnestelsel op zijn plaats houdt met atomen zo dicht gepakt dat ze warmte en licht afgeven. Deze uitvindingen gaven ons inzicht in onze buurplaneet Mars, wiens vluchtige oppervlakte ons tot op de dag van vandaag nog verbazing wekt. De Gemini- en Hubbletelescopen geven ons steeds naderbij kijkende blikken in de verste reiken van de sterrenstelsel door beelden van sterren en werelden duizenden lichtjaren ver weg binnen te halen. Deze beelden zijn zo ver weg dat het naar hen kijken betekent ze in het verleden te zien, voordat de menselijke beschaving bestond. Deze percepties hebben onze geopend om de hele sterrenstelsel als geheel te bezien om onze locatie te bepalen in verhouding tot de schaal van het universum terwijl we in de "Orion-arm" zitten. Nogmaals wordt het concept van één klein organisme in een veel groter getoond, wat de Aarde zelf toont als simpelweg een molecuul.