Publieke televisie is een dienst die volledig of gedeeltelijk door de overheid wordt gedraaid. In veel ontwikkelingslanden zijn overheidszenders de enige beschikbare zenders. De zenders worden gefinancierd door de overheid en zijn meestal een afdeling van het informatieministerie. Publieke televisie heeft geholpen bij de ontwikkeling van uitzendmedia in deze landen, maar heeft nadelen.
Journalisten bij publieke omroep in veel landen zijn beperkt in wat ze mogen rapporteren. Redactionele output wordt nauwgezet bewaakt door politieke leiders; ongunstige berichtgeving over politici of politieke evenementen kan leiden tot ontslag. Journalisten zijn meestal mondstukken van de machtshebbers. Mark Thompson schrijft in Media Policy: "Zoals in andere landen van Centraal en Oost-Europa, hebben opeenvolgende regeringen en parlementen (in Polen) het nationale omroepnetwerk gemanipuleerd, met een combinatie van schmeichelende aandacht en koele verachting, wat de programmastandaarden en publieke geloofwaardigheid ernstig heeft ondermijnd."
Publieke televisie kan geen tijdige uitzending van breukend nieuws bieden door de bureaucratie bij redaktionele besluitvorming. In tegenstelling tot privésector, waar programmeerbeslissingen op de spot genomen worden, moet publieke TV-inhoud soms op ministerieel niveau goedgekeurd worden, in extreme gevallen door de president. Zelfs bij positief besluit is de versheid van de inhoud verloren.
Publieke TV handelt meestal vanuit de filosofie "het publiek informeren". Bij selectie van evenementen wordt alleen die mandaat overwogen; de impact op de aantrekkingskracht voor adverteerders krijgt weinig gewicht. Privézenders pakken nieuws zo dat het meer kijkers – en dus adverteerders – trekt. Door te weinig sponsors is publieke TV in veel landen niet zelfwerkzaam financieel. Elk jaar moet de overheid geld uit de rijksbegroting injecteren.
Zelfs als niet openlijk gesteld, presenteert publieke TV zich als mondstuk van culturele trots. Veel publieke zenders in ontwikkelingslanden uitzenden programma's die bedoeld zijn om te counteren wat als "Westers imperialisme" van buitenlandse media wordt ervaren. Hierdoor kwetst publieke TV de gevoelens van kijkers die gedwongen worden programma's te kijken die culturele elementen verheerlijken waar ze zich niet mee identificeren.
In landen met diepgewortelde inter-etnische spanningen kan publieke TV haat aanwakkeren als redaktionele discretie ontbreekt. Landen als Rwanda, dat in 1994 getuige was van genocide, hebben publieke omroep te danken voor het aanwakkeren van etnische haatboodschappen.
Als afdelingen van informatieministeries zitten publieke zenders in veel ontwikkelingslanden vast in onethisch gedrag: corruptie, nepotisme en tribalisme bij werving. Omdat personeel vaak op basis van politieke bescherming wordt aangenomen, eindigen deze zenders met veel gemiddelde journalisten die niet de vaardigheden van privésector-collega's evenaren.
Er zijn ook publieke zenders in de ontwikkelde wereld. De VS heeft de Public Broadcasting Service, het VK de British Broadcasting Corporation. Beiden hebben respect verdiend voor professionaliteit en onpartijdigheid. Indiase publieke omroep Doordarshan, met 19 kanalen (één internationaal), is een voorbeeld van hoe publieke TV in de ontwikkelende wereld professioneel kan opereren.