Italiaans neorealisme en de Franse Nouvelle Vague, als reacties op een na-Tweede Wereldoorlog periode, focusten op films die directe tegenhangers waren van oorlogsstudiofilms. Gegoten in non-studio sets, met natuurlijk licht en realistische dialogen, lijken ze aanvankelijk vergelijkbaar. De belangrijkste verschillen tussen neorealisme en Nouvelle Vague voortvloeien uit de intenties achter de films.
In een na-oorlogse Frankrijk dat gehongerd was naar cultuur, voedde cinema die honger. Veel Nouvelle Vague regisseurs – filmcritici en gestudeerde filmliefhebbers – gebruikten hun films als een uitdrukking van filmcultuur en de poging om het te heruitvinden. Woody Lindsey van de FilmDirectors website legt uit dat Italiaans neorealisme een reactie was op de fascistische propagandafilms die in de jaren '20 begonnen, en de glamoureuze studiofilms van de jaren '30, ook bekend als "witte telefoon" films. Op art deco filmsets waren witte telefoons een statusymbool van rijkdom, terwijl neorealistische films de economische worstelingen en moeilijkheden van het leven onder de Nazibezetting toonden, als middel om sociale en politieke kwesties over te brengen.
Neorealisme steunde op minimale montage – omdat sneden en montages als manipulatief gezien werden – om de realiteit te behouden, terwijl Nouvelle Vague uitgebreid gebruikmaakt van montage, inclusief jump cuts en snelle montages. Een jump cut treedt op wanneer montage een actie die op het scherm wordt uitgevoerd beëindigt, met het volgende frame dat dezelfde scène en actie op een ander punt hervat, wat abrupte sprongen in de continuïteit produceert.
Neorealistische films proberen het leven zo realistisch mogelijk te portreren, met lange, ononderbroken shots en veranderingen in het camera-perspectief, om het publiek te laten vergeten dat ze een film bekijken. Nouvelle Vague films gebruiken diverse camera-hoeken en montagetechnieken, wat het soms surrealistisch maakt of het publiek schrikt. Dergelijke technieken herinneren het publiek eraan dat ze een film bekijken.
Lindsey zegt dat Italiaans scenarist Cesare Zavattini in 1942 een manifest creëerde, waarin hij filmmakers vroeg maatschappelijke realiteit te documenteren. Italiaanse neorealistische films volgen deze richtlijnen. Integendeel, de Franse Nouvelle Vague benadrukt individuele expressie. Elke film, gestempeld met de visie van de filmmaker, benadrukt persoonlijke auteurschap. Zonder manifest heeft elke regisseur een individuele agenda.
Bekende neorealistische films zijn Roberto Rossellini's "Open City" (1946), Luchino Visconti's "The Earth Trembles" (1948) en Vittorio De Sica's "Shoeshine" (1946) en "Bicycle Thieves" (1948). François Truffaut's "400 Blows" (1959), Jean-Luc Godard's "Breathless" (1960), Alain Resnais's "Hiroshima, Mon Amour" (1959), en Claude Chabrol's "Les Biches" (1968) tellen tot de bekendste Nouvelle Vague films.
Craig Phillips van GreenCine.com rapporteert dat de Italiaanse neorealistische films de Franse Nouvelle Vague filmmakers 10 jaar later beïnvloedden. De meesters van de Nouvelle Vague volgden dezelfde filmstijl, studio's en kunstmatige verlichting vermijdend. De neorealisten beïnvloedden ook de Deense Dogma95-beweging, die ook een manifest had – de "Vows of Chastity" – en filmde met natuurlijke settings en verlichting. Volgens Simon Hitchman op NewWaveFilm.com, heeft de geest van onafhankelijke cinema van de Nouvelle Vague veel Amerikaanse filmmakers beïnvloed, waaronder John Cassavetes, Arthur Penn, Robert Altman en Martin Scorsese.