Op podium, scherm en televisie heeft Martin Short zich bewijzen als een van de meest veelzijdige artiesten van zijn generatie. Met zijn comische timing, behendigheid, prachtige zangstem en scherpe imitatietalent heeft Short zich vestigd als betrouwbare performer in bijna elke productie.
Martin Hayter Short werd geboren in Hamilton, Ontario, Canada op 25 maart 1950. Als jongste van vijf kinderen, verloor hij een broer en beide ouders voordat hij 20 was. Hij ontwikkelde zijn zangstem en kreeg enkele optredens in shows van de Canadian Broadcasting Company (CBC). Na afstuderen aan de McMaster University met een diploma in sociaal werk, nastreefde Short een zangcarrière. Hij werd gecast in een Toronto-productie van de musical 'Godspell'. Net als Short waren zijn medespelers toen onbekend, maar de meesten zouden succesvolle carrières maken. Zij omvatten Gilda Radner ('Saturday Night Live'), Eugene Levy ('SCTV' en veel films), Andrea Martin ('SCTV' en Broadway-producties) en Paul Shaffer ('Late Show with David Letterman').
In 1977 sloot Short zich aan bij vrienden Eugene Levy en Dave Thomas in het gezelschap van Toronto's Second City improvisatietheater. De trupp werd ondertekend om een sketchcomedyserie te maken genaamd 'Second City Television' ('SCTV'), die in Canada en de Verenigde Staten werd uitgezonden. De show was een succes bij zowel critici als publiek. In deze tijd creëerde Short enkele van zijn meest onthullende personages, waaronder Jackie Rogers Jr. (een albinos Vegas-showman) en Irving Cohen (een oudere songwriter die al zijn nummers begon met 'A bouncy C!'). Short bleef deze personages en andere spelen tijdens zijn verblijf op 'Saturday Night Live' in 1984-1985. Zijn beroemdste personage was de maniakale Ed Grimley. Met zijn haar opgestoken als een eenhoornhoorn, zijn onvermogen stil te zitten en zijn rare stem, die diep zakte en dan opschoot tot een hoog piepje, ontwikkelde Ed Grimley een cultvolgend. Hij was ook een favoriet bij kinderen, en in 1988 huurde Hanna-Barbera Short in om een geanimeerde serie te stemmen genaamd 'The Completely Mental Misadventures of Ed Grimley'.
Na zijn succes bij 'SCTV' begon Short zijn filmcarrière, meestal in outrageus komische rollen die gebruikmaakten van zijn fysieke manierismen en energie. In 1986 speelde hij mee met Steve Martin en Chevy Chase in 'Three Amigos', een film die bij release slecht werd ontvangen, maar sindsdien een cultfavoriet is geworden. In 'The Big Picture' (1989) speelde Short Neil, een excentriek Hollywood-talentagent. Zijn meest onthullende filmrol kwam in 'Father of the Bride' (1991), waarin hij Franck Eggelhoffer speelde, een flamboyante bruiloftscoördinator met een dikke accent die niet te herleiden was tot een specifiek land. Short herhaalde deze rol in 'Father of the Bride, Part II' (1995).
Short verloor nooit zijn liefde voor het theater en de opwinding van live optredens. Musical theater gaf hem de kans om weer te zingen, en in 1993 maakte hij zijn Broadway-debuut in de musicalversie van Neil Simon's 'The Goodbye Girl'. In 1999 trad hij op in de Broadway-heropvoering van 'Little Me', waarvoor hij een Tony Award won. In 2002 deed hij mee aan de nationale tour van 'The Producers'. In 2006 keerde hij terug op Broadway in een one-man-show (met een cast van zes acteurs) genaamd 'Martin Short: Fame Becomes Me'.
In 1994 lanceerde Short een prime-time televisieserie genaamd 'The Martin Short Show'. Het was een uitdagend project over een tv-ster met een show-in-de-show. Het project vang geen publiek en werd opgeheven voor wat het netwerk 'herstructurering' noemde. Short parodieerde dit een jaar later in een tv-special genaamd 'The Show Formerly Known as the Martin Short Show'. In 1999 werd een volledig andere 'Martin Short Show' gesyndiceerd als een middag-talkshow met beroemdheden, sketches en muzikale optredens. De show liep maar één seizoen.
Omdat het moeilijk was om succesvol te zijn op televisie als 'Martin Short', ontwikkelde Short een nieuw personage: de bolle, onbeleefde en onaangename beroemdheidsinterviewer Jiminy Glick. In 2001 creëerde hij een show speciaal voor dit personage genaamd 'Primetime Glick', uitgezonden op Comedy Central. Om Glick te spelen, moest de slanke en kleine Short een vetzak en lagen prosthetisch makeup aan. Echte beroemdheden kwamen in de show om geïnterviewd te worden door Glick, die ze onderbrak toen ze spraken, irriterende opmerkingen maakte en hectisch in zijn stoel wipte. De meeste van Shorts regels waren geïmproviseerd, dus zijn gasten, die in op de grap zaten, wisten zelden wat hij zou doen. 'Primetime Glick' ontwikkelde een volging, en Short bracht het personage uiteindelijk naar de bioscoop met de film 'Jiminy Glick in Lalawood' (2004).