Claymation is een vorm van stop-motion-animatie die modellen om plasticine-klei-achtige kit bouwt. Binnen die paraplu kan de animatie veel verschillende vormen aannemen – en er is enige controverse over wat Claymation constitutieert – maar de basis blijft hetzelfde. De animator beweegt of manipuleert de plasticine-klei om het personage in een specifieke manier te positioneren, maakt een foto, beweegt de klei weer net een beetje, maakt nog een foto, en zo verder. Samen geplakt laten de foto's de geanimeerde figuur lijken te bewegen.
Het potentieel voor Claymation begon in 1897, met de uitvinding van plasticine. In tegenstelling tot klei, bleef het materiaal oneindig flexibel, waardoor animators het zo wilden manipuleren. Het verscheen in een aantal projecten – samen met soortgelijke stop-motion-inspanningen als de grote 'King Kong' – maar het animatieproces was zo tijdrovend dat het alleen sporadisch gebruikt werd.
Claymation brak voor het eerst door door de inspanningen van een animator genaamd Art Clokey. Hij creëerde een klein groen Claymation-personage genaamd Gumby die, samen met zijn oranje pony Pokey, een enorme hit werd op kindertelevisie. Gumby liep van 1956 tot 1963 en zijn kenmerkende look baande de weg voor toekomstige animators.
Het medium kreeg een verdere impuls met de opkomst van Will Vinton, een voormalige Cal Berkeley-architectuurstudent met een fascinatie voor Claymation. Inderdaad, technisch gesproken is Vinton de enige producent van 'Claymation', omdat hij de term heeft gecopyright. Met een korte film uit 1975 getiteld 'Closed Mondays' begon hij en produceerde zijn studio talloze Claymation-kortfilms (en één speelfilm, 'The Adventures of Mark Twain') die de publieke perceptie van het medium tot nieuwe hoogtes tillen.