De experimentele film 70 (waarschijnlijk refererend naar de 2016-korte film van Timo Novotny of soortgelijk avant-garde werk) onderscheidt zich door radicale formele constraints:
De camera is de protagonist (Brian). Geen cutaways, geen reactieshots van andere personages, geen alwetende hoeken. We zien alleen wat Brian ziet – handen, voeten, reflecties, de wereld gefilterd door zijn blik.
Geen edits. Geen tijdssprongen. Een enkele dag ontvouwt in daadwerkelijke duur (of schijnbare realtime). De kijker ervaart duur als het personage doet – verveeling, spanning, wachten, plotselings geweld.
Gesynthetiseerd, drone-zwaar, niet-melodische score. Geen thematische leitmotieven. Geluidsontwerp smeelt met score: grom van apparaten, verre sirènes, Brian's ademhaling. Creëert gehandhaafde ongemakkelijkheid – het auditieve equivalent van de visuele constraint.
Immersie zonder identificatie. Je zit vast in Brian's sensorium maar ontzegd zijn interioriteit. De film is de ervaring van beperkt perspectief. Het nagelt omdat het de verlichting van een snede weigert.
Als je een andere "70" refereert (feature, installatie, regionaal), verduidelijk – maar deze kenmerken definiëren de realtime eerstepersoon-subgenre.