De tempo van een film wordt bepaald door de structuur van het scenario. Om een boeiende maar begrijpelijke tempo te vestigen, moet een scenario een uitgebreide A-plot samenweven met een intieme B-plot, het publiek betrekken bij de zoektocht van de protagonist om de centrale problemen van de plots op te lossen door inzet en gevaar te vestigen en een duidelijke climax te bieden waarin die problemen definitief worden opgelost, en de groei van de manieren waarop de protagonisten hun problemen aanpakken over de loop van het script te kartografiseren door de fundamenten van act-structuur te gebruiken.
Basis drie-act scenario-structuur neert zich tot begin, midden en eind. De eerste act is ruwweg 30 pagina's lang. In de eerste 10 pagina's worden de personages geïntroduceerd, en het verhaal-definierende probleem. Op pagina 30 nemen de personages verantwoordelijkheid voor het oplossen van het probleem. Wanneer ze die beslissing nemen, gaat het scenario over naar Act 2. De tweede act is ruwweg 60 pagina's lang. Daarin proberen de personages verschillende manieren om het probleem op te lossen, hoewel ze meer verliezen dan winnen. De inzet en het gevaar worden op de weg verhoogd. Aan het einde van de tweede act zijn ze bijna aan kookpunt gekomen. De act eindigt wanneer de personages beseffen dat ze op het punt staan het verhaal-definierende moment te anticiperen. De derde act is ruwweg 30 pagina's lang. Tijdens deze act anticiperen de personages de climax van de plot, waarin ze het probleem oplossen of erin falen. De overige verhalen worden afgerond, en de act eindigt met een korte epiloog voor de personages.
Vijf-act scenario-structuur is getempoot zoals drie-act, maar specifieker in wat er in elke act gebeurt en minder specifiek over act-lengte. De eerste act introduceert de personages, wat er op het spel staat voor hen en het centrale probleem. Net als in drie-act eindigt de act wanneer de personages beslissen dat het hun verantwoordelijkheid is om het probleem op te lossen. De tweede act is wanneer de personages een simplistische kijk op het probleem hebben en proberen het op de makkelijke manier op te lossen; het eindigt wanneer ze falen. Tijdens de derde act lijken de antagonisten te winnen en de protagonisten ondergaan hun zwaarste beproevingen. De act eindigt wanneer de protagonisten beseffen dat hun kijk simplistisch was, en ze een nieuw begrip bereiken van wat het echte probleem is. Tijdens de vierde act creëren de personages een plan om het probleem op te lossen. De act eindigt wanneer ze klaar zijn om hun plan uit te voeren. Tijdens de vijfde act voeren ze hun plan uit en winnen of verliezen ze. De subplots worden afgerond en het verhaal eindigt met een korte epiloog.
De A-plot is de actie-zware storyline, met de zwaarste publieke inzet voor de personages. Het fungeert vaak als de uitgebreide metafoor voor het conflict van de B-plot, de emotie-zware storyline. De B-plot heeft de zwaarste persoonlijke inzet. De A-plot is de expliciete, uitgebreide interpretatie van het thema, de B-plot de meer intieme verkennings van hetzelfde thema. Meestal wordt de A-plot eerst geïntroduceerd, dan schakelen scènes heen en weer tussen A- en B-plots, en de B-plot wordt het laatst opgelost.
De inzet vestigt waarom het er toe doet of de protagonisten de centrale problemen oplossen of falen. Gevaar is het gevaar waarin de personages komen door hun toewijding aan het oplossen. Inzet en gevaar worden in de eerste act gevestigd, maar nemen toe over het script. Naarmate inzet en gevaar hoger worden, bouwt momentum op. Scènes worden korter en de plot lijkt sneller te gaan. Uiteindelijk voelt alsof inzet en gevaar niet hoger kunnen en het tempo voelt frantic. Op dat moment treden de personages hun uiteindelijke showdown aan om de centrale problemen op te lossen – de film bereikt zijn climax. De na-climax resolutie vertraagt het tempo weer en verlengt de scènes, om het publiek een afkoeling te geven voor het einde.