In mijn hoedanigheid van professionele scriptconsulent lees ik vaak dialogen die prima werken in een printmedium, maar die stijf, ramblerig, gekunsteld en veel te omslachtig klinken als ze door levende acteurs moeten worden uitgesproken. Hier zijn enkele insider-tips en -geheimen om je filmgesprekken natuurlijk te laten klinken.
Helaas zijn beginnende scenaristen vaak zo beschermend over hun werk dat ze het alleen stil voor zichzelf lezen. Het probleem: praktisch alles kan briljant klinken in je hoofd. Als je lange zinnen hebt geschreven die twee volle ademhalingen kosten, tongbrekers bevatten, of lachwekkende formuleringen als 'Ik zag zojuist iets bewegen op Uranus', dan vangt je oor meer fouten op dan je ogen.
Als het een opeenvolging van dikke alinea's is, praten je personages te veel in monologen. Extreme monologen vertragen niet alleen het tempo, maar vervelen het publiek ook, want je geeft ze slechts een tennisspel van pratende hoofden. Breek die lange monologen op met onderbrekingen en actie. Streef naar zoveel mogelijk witruimte op elke pagina.
In normale gesprekken herhalen mensen elkaars namen niet constant, zeker niet als ze de enigen in de kamer zijn. Tenzij de naam een specifiek doel dient (introductie, waarschuwing, smeekbede, etc.), laat hem dan weg. Al die cirkels op je script zullen je snel van deze gangbare gewoonte afhelpen.
Dingen als (boos), (blij), (verdrietig). Als dialogen goed geschreven zijn, zijn al deze bijwoorden volledig onnodig, en ze vreten ook nog eens waardevolle regelruimte als ze excessief gebruikt worden. De uitzondering: als het ontbreken van een speelwijzer de bedoelde betekenis van de regel zou vertekenen (bijv. de manier van zeggen is contrary tot de gangbare interpretatie van de woorden zelf).
In plaats van alles fonetisch uit te schrijven. Schrijvers denken dat ze acteurs een plezier doen met zinnen als 'Pardone ay mwah but verr iz zah railvay stahzion'. Het kost tijd om al die onzin te ontcijferen, terwijl je gewoon '(met Frans accent)' tussen haakjes boven de regel kunt schrijven – een acteur weet dan precies wat te doen.
Lees ze door alsof het één continue monoloog is. Dit helpt je bepalen of je consistent bent gebleven in hun dialect, grammatica en vocabulaire door het hele script heen. Doen dit voor al je personages, zeker als je lang aan een script hebt gewerkt; het is makkelijk hun 'stemmen' te vergeten en een personage die in Act 1 'ain't' en 'gonna' zei, plotseling Konings-Engels spreekt bij de eindtitels.
Die de plot niet vooruitbrengen, geen nieuwe dimensies van personages onthullen, of niet helpen de conflict op te lossen. Je hebt maar 95-120 pagina's om een compleet verhaal te vertellen; verspил het niet aan 'Hoe gaat het?/Goed/Wat eten we vanmiddag?/Oh, ik weet niet/Wat wil jij?'. Hoewel dergelijke krabbel in het echte leven heerst, is het doel van realistische dialogen voor het scherm weten wanneer je alle vulling weglaat die nergens naartoe leidt.
Aan het publiek die de personages in gesprek verondersteld al weten. Voorbeeld: 'Nou, als het niet mijn oudere broer Bob uit Duluth is, die pianos herstelt voor zijn brood en al 16 jaar getrouwd is met een Vegas-showgirl genaamd Alice. Hallo, Bob!' Als iets significants aan de kijkers vermitteld moet worden, vind creatieve manieren om dat te doen zonder uitlegmonologen.