Harry Houdini (1874–1926) bouwde zijn legende op ontSnappingsactes die de fysica, fysiologie en de dood zelf schenen te spotten. Vijf handtekeningen:
Ontsnapte aan politiehandboeien – vaak achter zijn rug gesloten, soms na ontkleed en gefouilleerd te zijn – voor volgepakte theaters en sceptische journalisten.
Geboeid in een reglementaire strakjas, vaak omgekeerd opgehangen aan een kraan of gebouw, bevrijdde hij zich in minuten – zichtbaar voor de menigten eronder.
Afgedicht in een watervul tank (soms met handboeien/strakjas), hield hij 3+ minuten zijn adem in, en duikte triomfant op.
Geboeid, afgedicht in een gegalvaniseerde melkkan gevuld met water, met een hangslot bevestigd, en in een rivier of meer gegooid. Ontsnapte en zwom naar de oever.
Begronen in een doodskist onder twee meter aarde. Geen luchtpijp. Ontsnapte voor een live publiek – soms duikend uit het graf zelf.
Houdini's genie: echt gevaar, echte tijd, echte getuigen. Hij veranderde ontsnapping in een seculier verrijzenisritueel – mens tegen dwang, herhaald nacht na nacht.