De heksen laten Macbeth niet doden. Ze suggereeren. Hij kiest. Dit onderscheid is de morele ruggengraat van het stuk.
Lady Macbeth is even cruciaal—ze prikkelt, plant, versterkt zijn vasthoudendheid. Maar zij houdt het mes niet vast. Macbeth doet dat. Elke keer.
"The fault, dear Brutus, is not in our stars, / But in ourselves, that we are underlings." (Julius Caesar 1.2.140–141)
De heksen zijn externe verleiders. De tragedie onderzoekt interne corruptie. De heksen de schuld geven, absolveert Macbeth—en mist het centrale argument van het stuk: dat kwaad niet van buitenaf wordt opgelegd. Het wordt van binnenuit gekweekt.