Antigone's motivatie: plicht, niet roem, in Sophocles' tragedie
Antigone wordt gedreven door filiale pietas en goddelijke wet, niet persoonlijke roem. Haar verzet tegen Creon voortvloeit uit ononderhandelbare verplichting.
Tekstuele bewijzen
- Prolog (aan Ismene): „Ik zal hem begraven… Ik zal neerliggen / Met hem in de dood, en ik zal zo lief / Voor hem zijn als hij voor mij” (71–73)
- Aan Creon: „Noch dacht ik dat uw edicten sterk genoeg / Waren om de ongeschreven, onveranderlijke wetten / Van de hemel te oversteken” (454–456)
- Aan koor: „Ik wist dat ik moest sterven… Maar als ik mijn broer… onbegraven liet, / Zou ik geleden hebben” (460–463)
Waarom „roem” haar verkeerd leest
- Zij zoekt geen publiek, geen faam, geen nalatenschap
- Weigert Ismene's aanbod om schuld/dood te delen: „Jij zult mijn dood niet verminderen door het te delen” (545)
- Accepteert levend begraven – onzichtbaar, onroemrijk
- Contrast: Creon handelt wel voor trots („Ik zal niet geregeerd worden door een vrouw” 525)
Grieks concept: Philos vs. Kleos
- Philos (φίλος): plicht aan familie, wederkerige liefde – Antigone's motief
- Kleos (κλέος): roem, faam, dichterlijke immortaliteit – Achilles' motief
Tragische ironie
Haar afwezigheid van roemzucht maakt haar roemrijk. Het stuk immortaliseert haar precies omdat ze uit liefde handelt, niet om roem.
Antigone: „Ik ben geboren om in liefde deel te nemen, niet in haat.” (523)