Wilbur het varkentje is niet alleen de protagonista van E.B. Whites Charlotte's Web — hij is een meesterles in literaire nederigheid. Zijn bescheidenheid is niet prestatief; het is in elke interactie verweven.
Wanneer Charlotte haar plan om hem te redden onthult, roemt of eist Wilbur niet. Hij is overweldigd: "Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik ben zo gelukkig." Hij herkent het geschenk, niet zijn verdienstelijkheid.
Charlottes dood treft hem hard. Maar hij zakt niet in zelfmededogen. Hij eer haar laatste wens — om voor haar eizak te zorgen — en vindt uiteindelijk vreugde in het gezelschap van haar dochters. Nederigheid laat hem liefde ontvangen na rouw.
Wilbur pest nooit Templeton de rat, de schapen, de ganzen of de koeien. Hij is consequent vriendelijk, zacht en respectvol — zelfs tegenovergen die de samenleving "minderwaardig" acht. Hij stelt andermans comfort voorop.
Wilbur's nederigheid maakt hem liefkenswaardig — niet alleen voor lezers, maar voor de personages die hem redden. Charlotte schrijft "SOME PIG" omdat ze zijn karakter ziet, niet zijn grootte. Het boek argumenteert dat bescheidenheid mededogen bevordert, en mededogen bouwt gemeenschap.
In een schuur — en een wereld — vol lawaai, is Wilbur's stille gratie revolutionair.