Aristarchus van Samos stelde voor dat de Zon, niet de Aarde, het centrum van het bekende universum was – achttien eeuwen voor Copernicus.
Eratosthenes berekende de omtrek van de Aarde binnen ~1% van de ware waarde met alleen schaduwhoeken op twee locaties (Syene en Alexandrië) en meetkunde.
Aristarchus gebruikte meetkundige waarnemingen tijdens half-maan fasen om relatieve afstanden te bepalen; hoewel zijn getallen onnauwkeurig waren, bewijst hij correct dat de Zon ver verder weg was dan de Maan.
Eratosthenes maakte redelijke schattingen van lunaire afmetingen en afstand met behulp van Aardes schaduw tijdens eclipsen.
Beiden gebruikten waarnemend bewijs en wiskunde om een bolvormige Aarde te ondersteunen, effectief tegenwerpend plat-aarde meningen die in sommige kwarten prevaalden.
Hun werk gezamenlijk bewijzen dat hemellichamen ver groter en verder weg waren dan voorheen gedacht, het bekende cosmos exponentieel uitbreidend.