In Act 3, Toneel 2 van The Tempest stelt Caliban de dronken bediende Stephano voor als koning – een satirische aanval op ambitie zonder meriet. Het plan breekt onder eigen absurditeit in:
De episode spiegelt Antonio's usurpatie van Prospero. Legitimiteit vereist zowel recht als bekwaamheid; Stephano bezit noch een noch ander. Shakespeare gebruikt de klucht om te benadrukken dat echte autoriteit niet door de onwaardige gegrepen kan worden.