De Eerste Ode (de 'Ode aan Eros') in Sophocles' Antigone vier liefdes almacht – het overwinnet goden, buigt de ouden, ontbrandt de jongeren. Maar de koor sluit met een verwoestend paradox (regel 1015):
'Geen man kan vechten met noodzakelijkheid.'
Anankē (noodzakelijkheid/lot) is de ene kracht die Eros niet kan overwinnen. De ode wordt dus een tragische prolepsis: Antigones liefde voor haar broer en Haemons liefde voor Antigone zullen beide barsten tegen de noodzakelijkheid van Creons decreet en de onveranderlijke wet van de goden. Liefde is krachtig; lot is definitief.