De Weird Sisters, de zwevende dolk, Banquo's spook, en de profetische verschijningen zijn geen decoratieve gotische aanhangsels. Ze zijn de structurele en psychologische steigerbouw van Macbeth.
De heksen' openingsgezang—'Schoon is vuil, en vuil is schoon'—keert de morele orde om nog voordat een menselijk personage spreekt. Hun rijmende, paradoxale spraak besmet het geluidsspectrum van het stuk, het publiek medeplichtig makend in een wereld waar de natuur zelf verrader is geworden.
Banquo's spook verschijnt alleen voor Macbeth. Het is zijn schuld zichtbaar gemaakt, een bovennatuurlijke manifestatie van een geweten dat hij probeert te dempen. De dolk die hem naar Duncans kamer leidt, vervaagt op dezelfde manier projectie en preter-natuurlijke interventie: is het een hallucinatie of een helse gids? Het stuk weigert te beslissen.
Schreef voor een koning (Jacobus I) die Daemonologie schreef en een publiek dat echt in hekserij geloofde. Het viscerale angst van het publiek versterkte de spanning van het stuk, makend Macbeths val niet alleen tragisch maar goddelijk bepaald.
Het bovennatuurlijke is hier geen spectacle. Het is het zenuwstelsel van de tragedie.