Apollo — Griekse god van licht, profetie, muziek, poëzie, genezing, boogschieten — en zijn attribuut licht functioneren als een rijk symbolisch complex in de literatuur.
Apollo = rationele verlichting. "Apollijns" (Nietzsche) = orde, vorm, reden, individuatie — vs. Dionysis chaotisch. Licht = kennis die onwetendheid verdrijft.
Leider van Muses (Musagetes). Licht = creatieve vonk, poëtische visie. "Apollo's boog" = artistieke precisie. Schrijvers roepen Apollo aan voor poesis.
Orakel van Delphi ("Ken jezelf"). Licht = voorzien, onthullen verborgen realiteit. Personages die Apollo/licht ontmoeten, krijgen vreselijke kennis (Oedipus).
Paean (genezende god). Licht = therapeutisch, reinigend. "Zonnestraling is de beste desinfecterende middelen" — letterlijk en metaforisch.
Stichter van steden, wetgever. Licht = gestructureerde samenleving vs. barbarische duisternis. Apollo's tempels = burgerlijke centra.
Apollo doodt Python, Marsyas, Niobe's kinderen. Licht blootlegt — gijzelen helderheid. "De god die vlecht" (Marsyas). Verlichting kan vernietigen.
Apollo's licht is zowel creatief als dodelijk — onthult, geneest, ordent, maar vlecht ook, blindt, eist onmogelijke zuiverheid. Het meest krachtige literaire symbool van de prijs van weten.