Arts >> Kunst en entertainment >  >> Magie >> Illusies

Shakespeare's Sonnet 130: Een Wijze Verwerping van Petrarchaanse Clichés

In tegenstelling tot wat algemeen aangenomen wordt, vergelijkt Shakespeare's Sonnet 130 de ogen van de minnares niet met de zon. Integendeel, het gedicht ontmantelt met genoegen de overdreven metaforen van de Petrarchaanse liefdespoëzie. De spreker opent met een blote verklaring:

“Mijn minnares' ogen zijn niets als de zon;
Koraal is veel roder dan haar lippen rood;
Als sneeuw wit is, waarom zijn haar borsten dan bruin;
Als haren draden zijn, groeien er zwarte draden op haar hoofd.”

Hij ontkent systematisch elk conventionele gelijksoort—haar ogen zijn niet zon-achtig, haar lippen minder rood dan koraal, haar huid niet sneeuwwit, haar haar geen gouden draden. Deze anti-blazontechniek dient een dieper doel: door valse vleugels te weigeren, bevestigt de dichter een liefde gegrondvest in de realiteit. De finale couplet zegelt het argument: “En toch, bij de hemel, ik denk mijn liefde zeldzaam / Als een die ze beloog met valse vergelijking.” Sonnet 130 staat dus als een meesterles in het omkeren van verwachtingen terwijl echte genegenheid wordt gevierd.

Illusies

Related Categories