Gesproken door Iago terwijl hij Othello en Desdemona's beminnelijkheid observeert, draagt deze regel een bewuste dubbele betekenis:
Iago suggereert dat visuele perceptie onbetrouwbaar is — we kunnen vriendelijkheid zien die boosheid maskert. Dit voorspelt zijn manipulatie van Othello door gefabriceerd visueel "bewijs" (het zakdoek).
Alternatief claimt Iago dat zicht de waardevolste zintuig is, onze primaire toegang tot de werelds schoonheid en waarheid. Zonder het zijn we ernstig beperkt.
Shakespeare laagt deze contradictorische interpretaties bewust, wat Iago's dubbelzinnigheid en het centrale thema van het stuk weerspiegelt: het gevaar van vertrouwen op schijn.