* Situationele ironie: Dit is misschien wel het meest voorkomende type. Het hele boek draait om dit:
* De afhankelijkheid van de goden van Percy: Ondanks hun enorme macht hebben de Olympische goden Percy nodig om Kronos te verslaan. De profetie stelt expliciet dat alleen een kind van de Grote Drie Kronos kan verslaan, wat aantoont hoe de machtige goden afhankelijk zijn van een ogenschijnlijk gewone tiener.
* Het verraad van Luke: Luke, Percy's vriend en mentor, blijkt de belangrijkste slechterik te zijn, de kampioen van Kronos. Dit onverwachte verraad zorgt voor een aangrijpende en tragische wending.
* Kwetsbaarheid van Kamp Halfbloed: Het heiligdom van de halfgoden, Kamp Halfbloed, wordt voortdurend aangevallen door de Titanen. Dit is ironisch, aangezien het bedoeld is als een veilige haven.
* Dramatische ironie: Dit gebeurt wanneer het publiek iets weet wat de personages niet weten.
* Percy's afkomst: De lezer weet dat Percy de zoon van Poseidon is, lang voordat hij deze waarheid leert kennen. Dit zorgt voor spanning en verwachting terwijl Percy worstelt om zijn identiteit te begrijpen.
* Het lot van Luke: De lezer is zich bewust van Luke's uiteindelijke lot, zijn offer om Annabeth te redden, ook al weet Luke zelf niet dat dit zijn einde zal zijn.
* Verbale ironie: Deze vorm is minder prominent maar nog steeds aanwezig:
* Percy's "krachten": Percy's "krachten" worden vaak omschreven als zwakheden, zoals zijn dyslexie en ADHD. Dit is ironisch omdat deze ‘zwakke punten’ eigenlijk zijn sterke punten als halfgod zijn.
* De beloften van de goden: De goden doen vaak beloftes die ze niet kunnen of niet nakomen, waardoor een gevoel van ironie ontstaat.
Over het geheel genomen verbetert het gebruik van ironie in The Last Olympian het verhaal door spanning, humor en een gevoel van complexiteit toe te voegen aan de personages en hun relaties. Het belicht de thema's lot, macht en de menselijke conditie, waardoor diepte wordt toegevoegd aan de epische strijd tegen de Titanen.