In Madeleine L'Engle's A Wrinkle in Time onthult Meg Murry's interne monologue een vernederende zelfbeoordeling: ze voelt zich **"gemeten en te kort gevallen."** Deze zin vangt twee verweven worstelingen:
Deze zelfveroordeling is precies wat het verhaal ontmantelt. Meg's reis door ruimte en tijd leert dat **waarde niet extern is** – niet in cijfers, uiterlijk, of andermans goedkeuring. Het zit in **liefde, moed en authenticiteit**. Haar "fouten" (koppigheid, ongeduld, vurige liefde) worden de gereedschappen die haar familie redden.
Op het einde is Meg niet "gerepareerd" – ze is heel. De maat die ze vreesde wordt een teken van overleven.