De wereldwijde verspreiding van opgenomen jazz en blues (jaren '20–'40) vormde internationale percepties van Amerika diepgaand – ver boven entertainment uit.
Zwart-Amerikaanse kunstenaarschap toonde creativiteit ondanks onderdrukking, vermenschelijkte VS-cultuur buiten politieke rhetoriek.
Improvisatie = individuele expressie = democratie in geluid. Het contrasteerde scherp met starre Europese klassieke tradities.
Lokale jazz-scènes ontstonden wereldwijd – Frankrijk's Hot Club, UK's trad jazz, Japanse jazz kissa – met hybride genres in elke cultuur die ze raakten.
Teksten over racisme (Holiday's "Strange Fruit," Mingus's "Fables of Faubus") blootten VS-contradicties, startten wereldwijd burgerrechtendialoog.
Jazzen vertegenwoordigde technologische innovatie (opname, radio), maatschappelijke verschuivingen (stedelijke migratie, genderrollen), artistieke revolutie.
Collaboraties (Django/Grappelli, Coltrane's wereldmuziekverkenningen) bewijzen dat kunst grenzen overschrijdt.
Mode (flapper, zoot suit), dans (Lindy Hop), visuele kunst (Stuart Davis, Romare Bearden) – alle jazz-gekleurd.
Resultaat: Amerika waargenomen als dynamisch, creatief, complex – zowel aspirerend als contradictorisch.