Vind de eerste noot van je interval, de laagste noot, of de noot linksonder van het paar in je interval. See deze noot als 'noot één'. In westerse muziek is de afstand tussen een willekeurige noot en de volgende voorkomens van dezelfde noot een octaaf uit elkaar, omhoog of omlaag, verdeeld in 12 delen, maar we gebruiken er maar acht van om schaalstappen in een octaaf te beschrijven. Letters worden gebruikt om deze stappen aan te duiden, A tot en met G.
Overweeg de graden van afstand tussen de twee noten van je interval. Omdat we zeven schaalstappen hebben, maar 12 echte noten, hebben we modifiers voor de niet-schaaltoon, en dit is, met één uitzondering, 'minor', één toon, of één fysieke toets, onder de volgende schaalstap. De 12 intervallen in een octaaf zijn dus: één (of unisono), kleine seconde, grote seconde, kleine derde, grote derde, kleine vierde, kleine vijfde, vijfde, kleine zesde, grote zesde, kleine zevende, grote zevende en onze uitzondering, de grote zevende, de toets boven de zevende, en onder de octaaf.
Pas je interval toe op een toonsoort. Technisch gezien is een interval echt een maat van afstand, en bestaat buiten toonsoort, maar gecombineerd met de toonsoort waarin een nummer is, wordt het een krachtig hulpmiddel voor musici. Als je een nummer in G speelt, bijvoorbeeld, wordt G als één beschouwd, C is de vierde en D is de vijfde. Misschien wil de zanger het nummer in A zingen, dus A wordt één, D is de vierde en E is de vijfde. De een-vier-vijf relatie blijft constant. Dit is het idee achter Nashville numbering, een vorm van stenografie gebruikt door studiomusici, ter ondersteuning van de taak van transponeren. Meestal worden Romeinse cijfers gebruikt om intervallen aan te duiden; I, IV en V voor één, vier en vijf, als voorbeeld.