Frases in muziek fungeren als structurele eenheden, vergelijkbaar met zinnen in gesproken of geschreven taal. Lyrische frases in vocale muziek volgen vaak de natuurlijke grammaticaal stroom van de tekst, en luisteraars kunnen frases vaak methodisch onderscheiden door de tekst met passende leestekens op te schrijven en elke zin op te breken in coherente, kleinere eenheden. De natuurlijke ritmes en frases van gesproken taal beïnvloeden eveneens de muzikale fraseering in niet-lyrische en instrumentale muziek, hoewel niet-vocale instrumenten vaak mogelijkheden bieden om uit te breiden op de traditionele lyrische frase.
Muzikale frases kunnen uiteenlopende duur hebben, en componisten mogen frases van verschillende lengtes in hetzelfde stuk mengen. Popmuziek volgt vaak een regelmatige formele organisatie van frases die allemaal vier gelijke maten bevatten, elk met vier slagen. De romantische componist Wagner daarentegen, ontwikkelde een reputatie voor het schrijven van muzikale frases die zo lang doorliepen dat de luisteraar niet gemakkelijk kon identificeren waar de ene frase ophield en de volgende begon.
Een harmonische cadens helpt vaak het einde van een frase te definiëren. Cadensen ontstaan in muziek wanneer de harmonie, of akkoordvoortgang, een gevoel van resolutie creëert. Sommige cadensen bieden slechts een gedeeltelijk gevoel van resolutie en drijven de muziek naar de volgende formele sectie, terwijl andere cadensen een gevoel van definitiviteit kunnen geven niet alleen aan de frase maar aan het lied als geheel. De plagale cadens, of traditionele 'amen'-koor aan het einde van veel christelijke hymnes, is een voorbeeld van een cadens die het einde van een frase signaleert.
Call-and-response-liedjes gebruiken een roep-en-antwoord-techniek voor het organiseren van duidelijke muzikale frases tussen twee individuen of groepen. Deze muzikale vorm demonstreert duidelijk muzikale fraseering omdat elk deel om beurt één frase zingt. De leidende partij doet een oproep, en het koor of ensemble antwoordt met het antwoord. De oproep van de leider stijgt vaak in toonhoogte, alsof er een vraag wordt gesteld, en het antwoord daalt vaak of eindigt met een gevoel van definitiviteit, alsof er op een vraag wordt geantwoord. Elke uitspraak van elke partij bestaat vaak uit één muzikale frase.
Hout- en koperblazers en de stem vereisen adem om een toon te ondersteunen en te sustaineren. Hierdoor blijven muzikale frases in deze instrumenten beperkt tot de ademcapaciteit van de individu. Hoewel sommige houtblazers een techniek genaamd circulair ademen beheersen om een schijnbaar oneindige muzikale frase te creëren, blijven de meeste muzikanten die zich op een luchtstroom stelen om te spelen binnen een maximum van 16 tot 20 seconden waarin ze een expressieve muzikale frase kunnen creëren. Snaarinstrumentalisten, pianisten en percussionisten daarentegen, kunnen frases creëren die alleen begrensd zijn door de uithoudingsvermogen van de speler en de verbeelding van de componist.