De klassieke periode van de muziek kent veel grootschalige en invloedrijke ontdekkingen. Onder de vele innovaties van deze periode was de klassieke sonaatvorm. Deze vorm bestaat uit twee hoofdplannen of secties voor ontwikkeling. Deze twee complementaire delen zijn de basis voor de studie van sonaatvorm.
Mozart schreef verschillende sonates en werken in binaire vorm. Sonaat werd ontwikkeld in de klassieke periode en is heel vergelijkbaar met binaire vorm. Binaire vorm kwam eerst en bestond uit twee delen die elkaars complement waren. Met het avènement van de sonaatvorm, werd het tweede deel verder ontwikkeld om complexere muzikale ideeën uit te drukken. Binaire vorm was prima voor korte stukken, maar het liet het type ontwikkeling en resolutie niet toe dat sonaatvorm wel toeliet.
De expositie is de openingssectie van de sonaatvorm. Het is gebaseerd in de tonica, en het doel is de openingsmelodische materie te presenteren die het stuk zal leiden. Er zijn twee manieren om over de expositie te denken. Een oudere theorie stelt dat het melodische thema wat belangrijk is, en de hoofdthema's de basis vormen voor analyse. Vandaag de dag breekt de expositie op in toonsfeergebieden: met een primaire en secundaire toonsfeergebied geïntroduceerd in de openingssectie. Op deze manier zijn er twee thema's in een expositie. De expositie werd herhaald om de thuistoonsoort stevig in het geheugen van de luisteraar te verankeren.
De ontwikkelingssectie is waar het stuk begint te bewegen door verscheidene verschillende toonsfeergebieden, ontwikkelend de ideeën die in de expositie begonnen. De ontwikkeling is het begin van het tweede deel van de sonaatvorm en loopt door in de recapitulatie. De ontwikkeling gaat vaak door een reeks modulaties voordat het terugkeert naar de thuistoonsoort in de recapitulatie.
De recapitulatie is het einde van het stuk. Het is in de thuistoonsoort en presenteert vaak hetzelfde materiaal als de expositie. Deze terugkeer naar de thuistoonsoort is cruciaal in klassieke sonaatvorm. Het symboliseert een terugkeer naar huis en een herstel van orde dat zo cruciaal was in de klassieke periode. Het hoofdverschil tussen deze sectie en de expositie is dat het secundaire toonsfeergebied nooit komt. De recapitulatie blijft in de tonica tot het einde, het primaire toonsfeergebied van het stuk stevig vestigend.